Zo schattig – en soms zo vervelend: Romi, onze weide-weigeraar

„O mijn god, wat is die schattig!” – „Wat een lief gezichtje!” – „Die ziet eruit als een knuffeldier!” Zo klinkt het bijna elke keer als bezoekers Romi voor het eerst ontmoeten. En eerlijk gezegd: we kunnen het niemand kwalijk nemen. Zijn ronde gezichtje, de pluizige vacht, de ontspannen blik – Romi is werkelijk het toonbeeld van „knuffelig”. Hij beweegt langzaam, lijkt altijd een beetje dromerig en lijkt nooit echt haast te hebben. Hij laat zich aan zijn hals krabben, staat gewillig stil voor foto’s en heeft die diepe, rustige ogen waarin je je meteen verliest. Maar dan komt het moment waarop Romi een diva wordt. Namelijk precies op het moment dat we hem van de weide willen halen. De kudde staat bij het hek, iedereen is klaar voor de terugweg. Alleen één ontbreekt – Romi. Hij staat ergens middenin, in alle rust, met zijn blik op de hemel of in de wind. Hij weet precies wat er aan de hand is. En precies daarom blijft hij staan. Of – nog beter – draait hij zich langzaam om en trottert in de tegenovergestelde richting. Niet in paniek, niet opgewonden – gewoon in alle gemoedsrust. Alsof hij wil zeggen: „Jullie kunnen alvast gaan. Ik kijk nog even of het gras hier achteraan overal even lekker smaakt.” Als je dan naar hem toe gaat, vriendelijk spreekt, vraagt, lokt… niets. Romi blijft. En als je hem dan ten slotte heel zachtjes een beetje duwt, in de hoop dat hij toch de terugweg zal aanvaarden – dan trapt hij. Niet grof. Niet boos. Maar heel gericht. Een licht stapje terug, perfect geplaatst, dat ons ondubbelzinnig laat weten: „Ik heb gezegd: Ik. Blijf. Nog.” En terwijl we daar staan, lichtelijk geïrriteerd en innerlijk zuchtend – omdat we precies wisten dat het weer zo zou gaan, zoals elke keer – draait Romi zich naar ons om. Met die blik die helemaal onschuldig doet. Alsof wij het probleem zijn. En op zijn gezicht staat geschreven: „Wat dan? Ik ben toch de schattigste hier. Ik mag dat.” En ja, Romi – je bent schattig. Maar je bent ook een kleine, koppige karakterkop. Eentje die weet wat hij wil. En wat niet. En precies daarom houden we van je. Ook al drijf je ons soms tot waanzin.