door Team Wundervlies | jun 18, 2026
Achter de schermen: ons eerste toegankelijke e-book
Het maken van een e-book klinkt in eerste instantie heel eenvoudig – tekst erin, afbeeldingen erbij, klaar. Maar zodra het om toegankelijkheid gaat, begint een heel nieuw hoofdstuk. Ons doel was om het boek „De betoverende boerderij” niet alleen als prachtige printuitgave aan te bieden, maar ook als volledig toegankelijk e-book – bereikbaar voor alle lezers, met of zonder beperkingen.
Wat eenvoudig leek, bleek een echte uitdaging. We moesten ons verdiepen in HTML-structuren, EPUB-codes en semantisch correcte opbouw – dingen waar we nooit eerder mee in aanraking waren gekomen. Elke alinea, elke afbeelding en elke opmaak moest worden gecontroleerd, gemarkeerd en soms handmatig aangepast. Daarbij stuitten we op vreemde foutmeldingen, onzichtbare stuurcodes en codes die plotseling de hele lay-out vernietigden.
Vooral de alternatieve teksten voor de illustraties waren lastig. Want hoe beschrijf je een afbeelding zo dat ze voor iemand die haar niet kan zien toch tot leven komt – zonder te veel te verraden, maar met genoeg sfeer?
Ook de toegankelijkheid zelf stelde ons voor nieuwe vragen: hoe werkt de navigatie voor schermlezers? Welke informatie moet absoluut als tekst toegankelijk zijn? En hoe zorg je ervoor dat de leeservaring behouden blijft – ongeacht welk apparaat of hulpmiddel wordt gebruikt?
Terugkijkend was het tegelijk een technische en creatieve reis. Met veel geduld, talloze testronden en heel wat uitproberen is het ons gelukt een werkend, liefdevol vormgegeven en toegankelijk e-book te maken – klaar voor Amazon, bibliotheken en alle digitale leeswerelden.
Het was geen gemakkelijke weg, maar één die we met trots hebben bewandeld. Want toegankelijkheid betekent niet alleen toegang, maar ook waardering en inclusie. En dat is precies wat we met onze verhalen willen bereiken.
door Team Wundervlies | jun 3, 2026
Lieve vrienden van Romeo en Samurai,
ons nieuwe boekproject neemt ons mee op een spannende reis naar Australië. Maar wie denkt dat dit een ontspannen vakantiereis wordt, heeft het goed mis!
In dit nieuwe avontuur sturen we onze helden op een reis vol hindernissen. De weg naar de andere kant van de wereld is ver en zit boordevol verrassingen. We hebben het verhaal zo opgezet dat de lezers van heel dichtbij meemaken hoe het voelt om boven jezelf uit te stijgen.
Spanning en saamhorigheid Onderweg komen de reizigers steeds weer in gevaarlijke situaties terecht en staan voor uitdagingen die aanvankelijk onoplosbaar lijken. Of het nu bruisende golven zijn of de onbekende wildernis van het outback – het gevaar loert vaak om de volgende hoek.
Maar de belangrijkste boodschap van het boek is: Ze zijn nooit echt alleen. Wanneer de nood het hoogst is, duikt er onverwachte hulp op:
- De ene keer is het een dapper everzwijn dat op het juiste moment aanwezig is.
- Een andere keer is het een slimme dolfijn die hen door de stormachtige zee loodst.
Deze ontmoetingen laten zien dat je met moed en de hulp van nieuwe vrienden elk avontuur, hoe riskant ook, kunt doorstaan.
Onze stijl blijft trouw De hele reis wordt vastgelegd in de stralende illustratiestijl die jullie al kennen en liefhebben. Elke hachelijke situatie en elke redding op het laatste moment wordt kleurrijk en detailrijk tot leven gebracht.
We kunnen niet wachten om jullie binnenkort meer van deze spannende ontmoetingen te laten zien!
door Team Wundervlies | jun 3, 2026
Misschien komt het door de grote ronde ogen, de pluizige vacht of hun zacht karakter – alpaca’s oefenen een magische aantrekkingskracht uit op kinderen. Bij ons op de boerderij van Schönenberg Alpaca’s zien we dagelijks hoe de ogen van de kleintjes oplichten. Maar waarom zijn alpaca’s eigenlijk de perfecte helden voor een kinderboek?
1. Alpaca’s stralen rust uit
In een hectische wereld zijn alpaca’s als kleine eilanden van ontspanning. Deze rust wordt in onze kinderboeken om voor te lezen direct overgedragen op de kinderen. Het zijn ideale verhalen om voor het slapengaan tot rust te komen.
2. Ze zijn echte karakterkoppen
Elke alpaca heeft zijn eigen persoonlijkheid. In onze verhalen bij Knuffig mit Flausch worden deze karakters weerspiegeld – of ze nu dapper, nieuwsgierig of een beetje onhandig zijn. Kinderen kunnen zich er prachtig mee identificeren.
3. Het gevoel van geborgenheid
Als kinderen aan alpaca’s denken, denken ze aan „pluisheid”. Dit gevoel van geborgenheid is een centraal thema in onze boekenreeks. Het gaat over vriendschap, saamhorigheid en het gevoel veilig te zijn.
4. De natuur beleven in Günzburg & omgeving
We willen kinderen niet alleen verhalen vertellen, maar ook de verbinding met de natuur versterken. Wie ons in Jettingen-Scheppach bezoekt, merkt al snel: alpaca’s zijn ambassadeurs voor een respectvolle omgang met dieren.
5. Leren door avontuur
In elk alpaca-kinderboek schuilt een klein avontuur. Op een speelse manier leren de kinderen iets over de thuisstreek van de dieren en hoe je voor ze zorgt – helemaal zonder opgeheven vingertje.
door Team Wundervlies | jun 3, 2026
Zo schattig – en soms zo vervelend: Romi, onze weide-weigeraar
„O mijn god, wat is die schattig!” – „Wat een lief gezichtje!” – „Die ziet eruit als een knuffeldier!”
Zo klinkt het bijna elke keer als bezoekers Romi voor het eerst ontmoeten. En eerlijk gezegd: we kunnen het niemand kwalijk nemen.
Zijn ronde gezichtje, de pluizige vacht, de ontspannen blik – Romi is werkelijk het toonbeeld van „knuffelig”.
Hij beweegt langzaam, lijkt altijd een beetje dromerig en lijkt nooit echt haast te hebben.
Hij laat zich aan zijn hals krabben, staat gewillig stil voor foto’s en heeft die diepe, rustige ogen waarin je je meteen verliest.
Maar dan komt het moment waarop Romi een diva wordt.
Namelijk precies op het moment dat we hem van de weide willen halen.
De kudde staat bij het hek, iedereen is klaar voor de terugweg. Alleen één ontbreekt – Romi.
Hij staat ergens middenin, in alle rust, met zijn blik op de hemel of in de wind.
Hij weet precies wat er aan de hand is. En precies daarom blijft hij staan. Of – nog beter – draait hij zich langzaam om en trottert in de tegenovergestelde richting. Niet in paniek, niet opgewonden – gewoon in alle gemoedsrust. Alsof hij wil zeggen:
„Jullie kunnen alvast gaan. Ik kijk nog even of het gras hier achteraan overal even lekker smaakt.”
Als je dan naar hem toe gaat, vriendelijk spreekt, vraagt, lokt… niets. Romi blijft.
En als je hem dan ten slotte heel zachtjes een beetje duwt, in de hoop dat hij toch de terugweg zal aanvaarden – dan trapt hij.
Niet grof. Niet boos.
Maar heel gericht.
Een licht stapje terug, perfect geplaatst, dat ons ondubbelzinnig laat weten:
„Ik heb gezegd: Ik. Blijf. Nog.”
En terwijl we daar staan, lichtelijk geïrriteerd en innerlijk zuchtend – omdat we precies wisten dat het weer zo zou gaan, zoals elke keer – draait Romi zich naar ons om.
Met die blik die helemaal onschuldig doet. Alsof wij het probleem zijn.
En op zijn gezicht staat geschreven:
„Wat dan? Ik ben toch de schattigste hier. Ik mag dat.”
En ja, Romi – je bent schattig. Maar je bent ook een kleine, koppige karakterkop.
Eentje die weet wat hij wil. En wat niet.
En precies daarom houden we van je. Ook al drijf je ons soms tot waanzin.
door Team Wundervlies | jun 3, 2026
Romeo Feit Nr. 2: Het drama met de hoeven
Wie Romeo kent, weet het: hij is het toonbeeld van pluisheid, rust en knuffeligheid.
Hij kijkt vriendelijk, beweegt in slowmotion en lijkt altijd in zijn eigen kleine wereld te zweven.
Maar wie denkt dat hij zich daarom ook braaf zijn voeten laat geven, heeft het goed mis.
Want Romeo heeft een duidelijke mening over het knippen van hoeven: Nee.
Het probleem is: de teennagels – de hoeven – moeten regelmatig geknipt worden.
En dat kan alleen als het dier stilstaat en rustig het ene been na het andere optilt.
Bij sommigen gaat dat probleemloos.
Bij Romeo? Helaas niet.
Het begint heel onschuldig:
Je nadert hem langzaam, spreekt rustgevend, tilt voorzichtig een been op… en op het moment dat hij doorheeft waar dit naartoe gaat, laat hij zich gewoon vallen.
Niet luid. Niet gehaast. Maar met volledige overtuiging en in absolute consequentie.
Als een natte zak meel.
Als alternatief trekt hij het been ruw weg, staat scheef, draait zich om of drukt zijn hele gewicht gericht richting de grond.
En als je denkt hem toch op de een of andere manier te slim af te zijn geweest, komt er altijd dat typische stapje terug – licht, maar duidelijk:
„Laat. Me. Met. Rust.”
We leggen het hem elke keer opnieuw uit. We beloven snoepjes. We smeken, praten, ademen diep in – en geven dan toch op.
Want bij Romeo helpt geen discussie.
Been geven? Niet met hem.
Ondertussen kijkt hij ons tijdens de hele actie aan met zijn gebruikelijke onschuldige blik.
Volkomen rustig. Volkomen ontspannen. Volkomen medewerkingloos.
En als we dan eindelijk, met moeite en inspanning, de laatste teen hebben gehad, draaft hij tevreden weg.
Rustig natuurlijk.
En waarschijnlijk met de gedachte:
„Ik heb jullie goed opgevoed.”
